پدیداری (Emergence) زمانی معنا پیدا می‌کند که الگوها یا رفتارهای معنادار از تعاملات درون سیستم‌های پیچیده بیرون بزنند؛ الگوهایی که با نگاه‌کردن به اجزای منفرد، قابل پیش‌بینی نیستند. در اسکرام، پدیداری نه با کنترلِ سفت‌وسخت، بلکه با محدودیت‌های توانمندساز هدایت می‌شود: چرخه‌های زمانی (Iterations)، نقش‌ها، و حلقه‌های بازخورد. این‌ها شرایطی می‌سازند که تیم بتواند خودگردان {خواندن مقاله}